2026 — een jaar vol verandering

Deze blogverhalen bewegen mee met de stroom.

Ze ontstaan waar woorden volgen op voelen.

Lieve mensen,

Laat je even meevoeren in het verhaal van twee visjes.

Er waren twee vissen.

Ze leefden al lang in hetzelfde water.

Tot één van hen zei:

“Voel je dat het water niet meer ademt?”

Vis 2 antwoordde:

“Nee, het is hier goed.

Kijk, onze schuilplaats is dichtbij.”

Vis 1 zei:

“Vannacht droomde ik van gekleurde koralen.

Van zuiver water en rijke zuurstof,

waar ik me licht en elegant kon bewegen.”

Vis 2 schudde zijn vinnen.

“Dit is niets voor mij,” zei hij.

“Ik dwaal liever hier rond.

Ik ken dit terrein.”

Vis 1 zwom weg.

Vis 2 bleef achter.

Hij zocht, uit gewoonte, naar voedsel

en bleef in het water dat hij kende.

Zo bleef ieder bij zijn eigenheid.

Na verloop van tijd begonnen er vragen te rijzen.

Hoe zouden die gekleurde koralen zijn?

Zou er daar genoeg zuurstof zijn?

Hij mijmerde.

Ze zwommen nog samen, maar iets voelde verweesd.

Tot Vis 2, in zijn moedeloosheid,

een stille kracht vond.

Samen begonnen ze aan de reis naar zuiver water.

Ze waakten over elkaars veiligheid.

Moge dit jaar ons inspiratie en moed schenken

om samen te bewegen naar zuiver water,

en zo de taal van de ziel opnieuw te leren kennen.

Om Shanti

Wil je graag op de hoogte blijven van nieuwe blogverhalen?

Schrijf je in voor Zielspost, zo mis je er geen.

Inschrijven kan via de website of via onderstaande link.

Zielspost

Licht geeft richting.

Hallo lieve mensen,

Er zijn momenten waarop woorden even zwijgen.

Niet omdat er niets te zeggen valt, maar omdat voelen eerst mag spreken.

De voorbije tijd was zo’n periode van stilte.

Niet leeg, wel vol beweging onder de oppervlakte.

En langzaam ontstond er iets nieuws —geen uitleg, geen richting die vastligt,

maar een beeld. Een verhaal. Een richtingwijzer. Misschien een reflectie.

In deze periode is dit verhaal ontstaan.

Het meisje en de verdwijnende kleuren

Er was eens een meisje dat graag gekleurde steentjes verzamelde.

Elke kleur betekende iets voor haar.

Blauw gaf rust.

Rood gaf kracht.

Geel gaf vrolijkheid.

Groen gaf houvast.

Elke dag legde ze de steentjes netjes in een rij.

Het gaf haar het gevoel dat ze haar wereld begreep.

Maar op een dag kwam er een zachte regenbui.

Het water stroomde over haar steentjes en…de kleuren verdwenen.

Het meisje keek naar haar lege steentjes.

Ze voelde zich even verloren.

Waar moet ik nu op bouwen?

Niets leek nog zeker, niets bleef zoals het was.

Ze probeerde de kleuren terug te brengen, maar telkens wanneer ze een steentje opnieuw kleurde, verdween de kleur weer met de regen.

Tot ze iets opmerkte wat ze nog nooit had gezien.

In de plassen water zag ze kleine lichtjes weerspiegeld.

Niet van de steentjes, maar van hoog boven haar — lichtjes in de hemel.

Ze keek omhoog. Sterretjes, nauwelijks zichtbaar, maar ze bewogen alsof ze haar iets wilden tonen.

Voor het eerst voelde ze een ander soort houvast.

Niet buiten haar, niet in de dingen die ze kon vasthouden, maar in de richting die het licht haar gaf.

Ze begon de steentjes niet meer in een rechte rij te leggen, maar volgde het patroon van de lichtjes. De vormen die ontstonden kende ze niet, maar ze voelden wél juist.

Ze zei stil tegen zichzelf:

“Misschien moet ik mijn houvast niet meer zoeken in wat ik kan vasthouden…maar in wat ik kan voelen.”

Welke aspiratie leeft er nu in jou?

Niet wat je moet bereiken, maar wat je innerlijk richting geeft.

Welke wijsheid wil je in deze nieuwe maan meer ruimte geven in je leven?

Licht, Liefde, kracht

Team Om Shanti

Tussen heiligen en zielen

Hallo lieve mensen,

Een moment om stil te staan

om te herinneren en te verbinden.

Want wat met liefde is gedeeld,

blijft als warm licht in ons hart bestaan.

De dagen worden stiller.

De wind strijkt langs graven en bomen,

en iets ouds in ons herinnert zich:

leven en dood zijn geen tegenpolen,

maar ademhalingen van dezelfde ziel.

Op Allerheiligen vieren we het licht dat mensen ooit hebben gedragen,

het stille, zuivere, soms onopvallende licht van goedheid, moed en trouw.

Niet alleen de grote namen,

maar ook zij die in stilte liefhadden, die zorgden, die verzoenden.

Zij zijn de heiligen van het dagelijks leven.

Op Allerzielen reiken we met zachtheid naar hen

die nog onderweg zijn,

naar de zielen die we missen,

naar dat wat onaf bleef.

We ontsteken een kaars,

niet alleen om te herinneren,

maar om het pad van liefde te verlichten — voor hen en voor onszelf.

Want ieder mens draagt een vonk van heiligheid.

In het gedenken worden we eraan herinnerd

dat ook wij licht kunnen brengen,

dat ieder leven, hoe kwetsbaar ook,

deel is van een groter weefsel van liefde.

Moge deze dagen ons hart openen.

Voor de levenden, voor de doden,

voor alles wat ooit was en nog zal zijn.

Laten we in stilte danken —

en met zachtheid verder leven,

met een warm licht in onze harten.

Laat ons dit licht delen met wie we missen,

zodat liefde verder straalt — van hart tot hart.

Licht, Liefde, Kracht

Team Om Shanti