Terug naar de oceaan
- 17 apr
- 2 minuten om te lezen
Lieve mensen
Na de storm wordt het stiller in het water,
maar vanbinnen beweegt nog veel.
Een kleine vis zwemt onrustig rond.
“Het klopt niet,” zegt hij.
“Ik hoor hier niet… maar ik weet niet meer waar dan wel.”
Een andere vis komt dichterbij.
Rustig.
“Wat voel je?” vraagt hij.
“Boosheid… en verdriet,” zegt de kleine vis.
“Alsof ik iets kwijt ben.
Alsof ik ergens thuishoor, maar de weg niet meer ken.”
Even blijft het stil.
“Ze zeggen dat ik die kant op moet,” gaat hij verder,
“maar niets voelt echt juist.”
De andere vis antwoordt zacht:
“Misschien is de weg niet iets wat je moet zoeken,
maar iets wat je vanbinnen al kent.”
De kleine vis vertraagt.
“En als ik verkeerd zwem?”
“Dan leer je voelen,” zegt de ander.
“En dat brengt je dichter bij jezelf.”
De kleine vis kijkt naar de verte.
“Denk je dat ik het zal vinden?”
De andere vis glimlacht.
“Je hoeft het niet te vinden.
Je hoeft alleen te blijven bewegen
in de richting die vanbinnen klopt.”
De kleine vis knikt …
en zwemt.
Soms raken we, net als de walvis, ver van onze natuurlijke bedding.
Er zijn handen die helpen, richtingen die worden aangereikt, mensen die meeleven.
En toch…
is er een diep innerlijk weten dat ons uiteindelijk terugleidt.
Niet door harder te zoeken, maar door dieper te voelen.
Waar in jouw leven voel je dat je misschien “verdwaald” bent…
en wat in jou weet eigenlijk al de richting?
Licht, Liefde, Kracht!
Om Shanti
Wil je graag op de hoogte blijven van nieuwe blogverhalen?
Schrijf je in voor Zielspost, zo mis je er geen.
Inschrijven kan via de website of via onderstaande link.
Opmerkingen