De vissen en het verre licht
- 11 apr
- 2 minuten om te lezen
Lieve mensen,
Na de storm,
gedragen door de kracht die ze in zichzelf hadden ontdekt,
zwommen de vissen verder.
Het water was rustig, maar in de verte zagen ze iets vreemds.
Een zacht, helder licht dat niet van het water leek te komen.
“Wat is dat?” vroeg een jonge vis.
Niemand wist het precies, maar hun nieuwsgierigheid werd gewekt.
Ze besloten het licht te volgen.
Ze zwommen verder dan ze ooit waren gegaan.
Het water werd stiller, dieper… en anders.
Plots kwamen ze op een plek waar het water zo helder was
dat het leek alsof er geen grens meer was tussen boven en beneden.
Voorzichtig keek één van de vissen omhoog.
En daar zag hij iets wat hij nog nooit had gezien.
Niet alleen het water.
Niet alleen de oever.
Maar het geheel.
De aarde, het water, de bloemen, de lucht… alles samen.
Eén geheel, gedragen in stilte.
De vis bleef even stil.
“Van hieruit… lijkt alles één,” fluisterde hij.
“Er is geen verschil meer.”
De andere vissen keken ook.
Wat eerst zo belangrijk leek — wie sneller zwom, wie anders was,
wie zijn weg nog zocht — viel langzaam weg.
Ze voelden iets anders.
Rust.
Herkenning.
Alsof ze allemaal deel waren van hetzelfde.
Na een tijdje draaiden ze zich weer om en zwommen terug.
Terug naar het water dat ze kenden.
Terug naar hun eigen plek.
Maar iets was veranderd.
Ze wisten nu…
Dat wat ze zochten,
al die tijd al aanwezig was.
Hier.
In het water.
In henzelf.
Wat verandert er voor jou als je even afstand neemt
en het geheel bekijkt?
Licht, Liefde, Kracht!
Om Shanti
Wil je graag op de hoogte blijven van nieuwe blogverhalen?
Schrijf je in voor Zielspost, zo mis je er geen.
Inschrijven kan via de website of via onderstaande link.
Opmerkingen