- 19 feb
- 2 minuten om te lezen
Alles beweegt, het groter doel wijst richting encaustic Goedele Verwimp
Deze blogverhalen bewegen mee met de stroom.
Ze ontstaan waar woorden volgen op voelen.
Lieve mensen,
Laat je even meevoeren in het verhaal van de vissen en het grotere doel.
De vissen zwommen verder.
Hun harten stonden open voor de woorden van de wijze oude vis:
houd het grotere doel voor ogen.
Er was een warmte in hen ontwaakt,
een stille maar krachtige drijfveer om iets moois te ontdekken.
Niet langer alleen weg van iets,
maar ergens naartoe.
Onderweg ontmoetten ze andere vissen.
Groter, kleurrijker, met sporen van het reizen in hun schubben.
Ze zwommen samen verder,
en deelden zonder terughoudendheid hun verhalen.
“Dit water voelt voor ons niet langer veilig,” zeiden ze.
“Wij hebben het vuile water lang gekoesterd,
omdat we niet beter wisten.
Maar nu zoeken we iets nieuw.”
Al snel werd duidelijk: iedere vis had zijn eigen reden om te vertrekken.
De ene was het troebele water moe geworden.
De andere had ooit vastgezeten in een net
en droeg nog de herinnering aan beklemming.
Nog een andere was gevangen, bekeken,
en uiteindelijk weer teruggeworpen —
veranderd door wat hij had gezien.
Toch was er iets dat hen verbond.
Trots, niet uit hoogmoed,
maar uit trouw aan hun innerlijk verlangen,
zetten ze samen de reis verder.
Ze ondersteunden elkaar,
kozen samen de veiligste stroom,
luisterden naar signalen in het water.
Tot plots een hevige storm losbarstte.
Het water begon te woelen.
Golven sleurden hen heen en weer.
De verbinding brak.
Ze raakten elkaar kwijt.
Alle houvast die ze in elkaar hadden gevonden,
viel weg.
Ze riepen.
Hun stemmen verdwenen in het geraas.
Bang en verloren ging ieder afzonderlijk verder,
meegesleurd door krachten die groter waren dan zijzelf.
En toch —in het midden van die chaos
klonk opnieuw de herinnering aan de woorden van de oude vis:
houd het grotere doel voor ogen.
Die wijsheid maakte hen sterker dan de storm.
Langzaam werd het water rustiger.
Niet ineens.
Stap voor stap.
En toen —
vonden ze elkaar terug.
Een diepe opluchting golfde door hen heen.
Een verademing.
Dankbaarheid, niet alleen om het weerzien,
maar om het vertrouwen dat hen door de storm had gedragen.
Samen zwommen ze verder.
Niet als identieke vissen,
maar ieder met zijn eigen verhaal,
zijn eigen littekens,
zijn eigen reden om het heldere water te zoeken.
En toch —
verbonden door één gedeeld doel.
Welk groter doel helpt jou
om in onrustig water te blijven bewegen?
Om Shanti!
Wil je graag op de hoogte blijven van nieuwe blogverhalen?
Schrijf je in voor Zielspost, zo mis je er geen.
Inschrijven kan via de website of via onderstaande link.
