- 10 jan
- 2 minuten om te lezen
Deze blogverhalen bewegen mee met de stroom.
Ze ontstaan waar woorden volgen op voelen.
Lieve mensen,
Laat je even meevoeren in het verhaal van twee visjes.
De twee vissen – vervolg
De twee vissen waren opnieuw onderweg.
Niet omdat alles helder was geworden,
maar omdat het oude water niet langer paste.
Ze droomden van zuiver water.
Niet perfect. Wel stiller.
Een plek waar hun vinnen vrijer konden bewegen
en hun adem dieper kon worden.
Ze hadden moed verzameld.
Niet luid, maar vastberaden.
En dus zwommen ze verder.
Tot ze plots botsten op een oudere vis.
Hij keek hen aan, rustig, bijna onverstoorbaar.
“Waar gaan jullie naartoe?” vroeg hij.
De ene vis antwoordde aarzelend:
“We zoeken een veiligere haven.
Water waarin we beter onszelf kunnen zijn.”
De oudere vis glimlachte zacht.
“Hebben jullie de weg al uitgestippeld?”
“Weten jullie welk water jullie willen bereiken?”
De twee vissen zwegen.
Hun moed begon te wankelen.
Angst trok als een schaduw door hun lijf.
Gaan we dit wel kunnen?
Weten we eigenlijk wel waar we uitkomen?
Zijn we te naïef geweest?
De oudere vis bleef bij hen.
Hij wees niet meteen een richting aan.
Maar hij stelde vragen.
Samen keken ze naar stromingen.
Naar hulpmiddelen.
Naar plaatsen waar het water troebel werd
en plekken waar het onverwacht helder was.
“Obstakels horen bij de reis,” zei hij.
“Maar vergeet niet waarvoor jullie vertrokken zijn.”
De twee vissen voelden hun adem opnieuw rustiger worden.
Ze hervatten hun tocht.
Toen ze verder zwommen,
riep de oudere vis hen nog na:
“Hou steeds het grotere doel voor ogen.”
En het water bewoog mee.
Wat is het grotere doel dat jij voor ogen houdt?
Om Shanti
Wil je graag op de hoogte blijven van nieuwe blogverhalen?
Schrijf je in voor Zielspost, zo mis je er geen.
Inschrijven kan via de website of via onderstaande link.
