De vissen en de bloemen aan de oever.
- 7 mrt
- 2 minuten om te lezen
Deze blogverhalen bewegen mee met de stroom.
Ze ontstaan waar woorden volgen op voelen.
Lieve mensen,
De storm was voorbij.
Het water was weer rustig geworden.
De vissen zwommen langzaam verder.
Niet meer zo dicht bij elkaar als voorheen.
Iedere vis had zijn eigen richting gekozen,
maar toch bleven ze elkaar af en toe kruisen in het heldere water.
Op een bepaald moment kwamen ze langs een rustige oever.
Een van de vissen keek nieuwsgierig naar boven
en stak voorzichtig zijn kopje boven het water uit.
Daar zag hij iets bijzonders.
Langs de oever groeiden bloemen.
Gele bloemen, kleine paarse bloemetjes, een witte bloem die nog half gesloten was.
Ze stonden niet allemaal op dezelfde plaats.
Sommige groeiden dicht bij het water, andere een stukje verder tussen het gras.
De vis keek verwonderd.
“Waarom staan ze zo verspreid?” vroeg hij.
De oude schildpad die rustig voorbij gleed, glimlachte.
“Omdat elke bloem haar eigen plaats heeft,” zei hij.
“De ene heeft meer zon nodig, de andere meer schaduw.
Maar kijk goed… samen maken ze de oever mooi.”
De vis keek nog eens goed.
Geen enkele bloem probeerde een andere bloem te zijn.
De gele bloem werd geen paarse bloem.
De kleine bloem probeerde niet groter te worden dan ze was.
En toch hoorde alles bij elkaar.
De vis dook weer onder water en zwom verder.
Misschien, dacht hij, is het in het water net zo.
Misschien hoeft elke vis alleen maar zichzelf te zijn,
en vindt iedereen dan vanzelf zijn plaats in de stroom van het leven.
Moment voor jezelf
Waar in mijn leven kan ik gewoon mezelf zijn?
Wat helpt mij om trouw te blijven aan mijn eigen stroom?
Licht, liefde, kracht!
Om Shanti
Wil je graag op de hoogte blijven van nieuwe blogverhalen?
Schrijf je in voor Zielspost, zo mis je er geen.
Inschrijven kan via de website of via onderstaande link.
Opmerkingen