Soms lijkt het alsof je het contact met jezelf verliest. Gedachten, emoties of gebeurtenissen kunnen zo aanwezig zijn dat je innerlijke licht naar de achtergrond verdwijnt. Toch blijft er in jou een stille kern bestaan die onaangetast is.

Roberto Assagioli beschreef dit als disidentificatie: het besef dat je meer bent dan wat je denkt, voelt of meemaakt. Je hebteen lichaam, gedachten, emoties en verlangens, maar zij bepalen niet wie je werkelijk bent. Door hier regelmatig bij stil te staan, ontstaat ruimte en innerlijke rust.

Zijn woorden kunnen een eenvoudige mantra worden:

Ik heb een lichaam, maar ik ben niet mijn lichaam.
Ik heb emoties, maar ik ben niet mijn emoties.

Ik heb verlangens, maar ik ben niet mijn verlangens.
Ik heb een intellect, maar ik ben niet mijn intellect.
Ik ben een centrum van zuiver zelfbewustzijn en wil.

Keer steeds weer terug naar dat stille centrum. Daar blijft het licht aanwezig, ook wanneer het even niet zichtbaar is.